درباره شورای ملی مقاومت

در ۳۰ تیر ۱۳۶۰ ، سالروز قیام مردم ایران در حمایت از دکتر محمد مصدق، و یک ماه پس از آغاز اعدامهای دستجمعی مخالفان تشکیل شورای ملی مقاومت توسط آقای مسعود رجوی، رهبر وقت سازمان مجاهدین خلق ایران، در تهران برای ائتلاف همه نیروهای دمکراتیک مخالف رژیم ولایت فقیه به منظور سرنگونی این رژیم و استقرار دمکراسی در ایران اعلام شد.

 

 دانلود کتاب نگاهی به کارنامه سیاسی فرهنگی منصور قدرخواه

ابوالقاسم رضایی


با تشکر از خواهر مریم و با تشکر از حضور همه دوستان برای شرکت در مراسم گرامیداشت یار و همرزم شورایی منصور قدرخواه بتدا اجازه میخواهم علاوه بر تسلیت بخاطر فقدان دوست و همرزم شورایی منصور قدرخواه درگذشت دریغ انگیز چهار مادر مجاهد

رو هم به خواهرمریم به خانواده‌ها و فرزندان آنها و همچنین به همه خانواده‌های مجاهدین و مبارزین تسلیت بگم

واقعیت اینکه هنوز باورم نمیشه که منصور با اون همه انرژی و شور و شوق و با کارهای نیمه تمومش از میون ما رفته دو روز قبل از فوتش با من در باره مقاله‌اش که سیاست مماشات غرب با رژیم آخوندی ‌رو به شدت مورد حمله قرار داده بود صحبت کرد و گفت که داره روش کار میکنه و تکمیل کنه برام بفرسته ولی مهم‌تر از اون فیلمش در مورد منشأ تروریزم بود که همه فکر و ذهنش‌رو اشغال کرده بود زیاد روش زحمت میکشید و دائم فیلم‌نامه را تکمیل میکرد مصاحبه های فراونی برای ساختن این فیلم با شخصیتهای سیاسی کرده بود و معتقد بود میتوانه از راه تصویر و این فیلم چهره جهنمی آخوندها و نقششون رو در همه کارهای تروریستی نشون بده و به همین جهت هم برای ساختن این فیلم سر از پا نمی‌شناخت . منصور به آرمان آزادی مردم ایران عشق می‌ورزید و این عشق از همه وجودش شعله میکشید من یاد ندارم که منصور سر هیچ موضوعی بی تفاوت و بدون عکس العمل باشه ولی احساساتش وقتی موضوعی به اشرفیها مربوط میشد به اوج میرسید چون که شیفته فداکاری و عزم استوار اونها در مبارزه با آخوندها بود . منصور عزیزمون در 22 آبان 1335 در شهر اصفهان بدنیا اومد از جوانی به فعالیت هنری در رشته تأتر و سینما پرداخت و بعنوان عکاس و فیلم بردار و مستند ساز در اداره تلویزیون اصفهان مشغول به کار شد او فعالانه درانقلاب ضد سلطنتی شرکت کرد چرا که میخواست یک جامعه دموکراتیک رو در کشورش ببینه ولی خیلی زود با دیدن چهره ضد بشری خمینی و رژیمش در سال 1358 ایران رو ترک کرد و راهی تبعید شد . در آلمان تحصیلاتش رو در رشته گرافیسم، ادبیات و تولید فیلم تکمیل کرد او که فردی پرشور و سرشار از عشق به آزادی میهنش بود نمیتونست تنها به فعالیتهای هنری اکتفا کنه و در جستنجوی راهی برای فعالیت بیشتر بخاطر آزادی و رهایی میهنش بود در جستجوی همین مسیر با فعالیتهای نیروهای انقلابی و مجاهدین خلق آشنا شد و فعالتهای سیاسی خودش رو در آلمان در ارتباط با مجاهدین شروع کرد منصور فعالانه و در مسولیتهای مقاومت شرکت داشت و سرانجام بعنوان ملی و متهد در سال 1375 به عضویت شورای ملی مقاومت ایران در آمد منصور قدرخواه در چند رشته هنری فعالیت داشت او فیلم ساز و کارگردانی بود که هنر فیلم سازیش رو صرف ساختن فیلمهای افشاگرانه در مورد جنایتها و تروریسم آخوندهای حاکم بر ایران کرد و با تلاشی سخت چند فیلم ارزشمند در این زمینه ساخت که عبارتند از یکی فیلم چشم در برابر چشم که در سال 1371 ساخته شده و شکنجه‌های وحشیانه آخوندی در زندانها رو به تصویر میکشه فیلم خداحافظ مادر بزرگ ساخته شده در سال 1373 فیلم در میان فقیر‌ترین فقرا فیلم مستند ردپای ترور های رژیم در داخل و خارج ایران در سال 1375 ساخته شده و در اون به افشاء ماهیت تروریستی رژیم وسیاست مماشات غرب پرداخته . بعد از پخش همین فیلم یعنی فیلم ردپای ترور از تلویزیون فرانسه و تلویزیون آر ت رژیم آشکارا و بشدت به دولت فرانسه و آلمان اعتراض کرد وی همچنین فیلم تولد ترور رو در دست ساختن داشت و قسمتهایی از این فیلم هم آماده شده بود که متاسفانه با درگذشت دریغ‌انگیزش ساخت این فیلم ناتموم موند منصور علاوه بر فیلم سازی و کارگردانی آثار متعددی نیز در زمینه نقاشی،عکاسی گرافیک یا دیجیتال آرت داشت او در زمینه هنری نیز آثار زیبا و بسیار زیادی خلق کرد و از خودش به جا گذاشت منصور همچنین مقالات متعددی در دفاع از مقاومت ایران نوشته بطور خاص وقتی مقاومت ایران مورد حمله مزدوران و اجیرشدگان وزارت اطلاعات رژیم قرار میگرفت منصور قلم بدست گرفته و با احساس مسولیت ستودنی از مقاومت ایران دفاع کرده و به افشاء مزدوران رژیم می‌پرداخت به همین دلیل همیشه مورد حمله کین توزانه و وحشیانه این مزدروان قرار داشت منصور بزرگترین افتخار زندگی خودش رو عضویت در شورای ملی مقاومت و بهترین لحظات زندگیش‌رو دیدارهاش با رئیس جمهور برگزیده مقاومت و مسول شورا میدونست سرانجام قلب پرشور و بیقرار این هنرمند متهد و مترقی میهنمون به طور غیر منتظره در روز سه‌شنبه 10 آذر از کار ایستاد و همه همرزمانش رو در شوک و غمی بزرگ و عمیق فرو برد درگذشت این همرزم گرامیمون رو به خانواده‌اش به اعضاء شوارای ملی مقاومت و به خانواده بزرگ مقاومت تسلیت میگیم و بر ادامه راه پر افتخارش تا رسیدن به سرنگونی رژیم ضد ایرانی آخوندی پای میفشوریم یادش گرامی و راهش همچنان که رئیس جمهور برگزیده مقاومت و اعضا‌ء محترم شورا و حامیان مقاومت در پیامهای تسلیت خودشون گفته‌اند پر رهرو باد اکنون به پخش فیلمی در مورد فعالیتهای منصور توجه کنید

یزدان حاج حمزه
می خواهم ابتدا تسلیت عرض کنم خدمت خانم رجوی که برگزار کننده این مجلس یادبود همرزممان منصور قدرخواه هستند، و همینطور تسلیت بگویم بخاطر از دست مادران ارجمند و گرامی ای که ظرف چند روز گذشته اتفاق افتاده، یکی دو نکته ای که، مطالب گفته شد، یکی دو نکته ای که من بنظرم می رسه در یادبود همرزم پرشورمان منصور قدرخواه بگم، یادآوری می کنم صرفا. که بطور غیر منتظره و ناگهانی، همانطور که گفتن غیرمنتظره از دست دادیمش، من در حد شناخت خودم از منصور از خلال جلسات شورا، جلسات حاشیه شورا و گفت و شنود دو نفری که گاه پیش می آمد، داشتیم، مواقعی که از آلمان می آمد فرانسه یا از آمریکا می آمد، دو ویژگی برجسته ای در این همرزمان پی بردم بهش و لمس می کردم که بنظرم از ویژگیها و مختصات یک مبارز جدی می تونه باشه و پایدار. نخست علاقمندی و دلبستگی منصور به مردم و احقاق حقوق مردم و کسانی که از حقوق مردم دفاع می کنند، بخصوص رزمندگان خط مقدم جبهه آزاد ی، جبهه رزم علیه دیکتاتوری ایران. این رو در صحبت هایش، در برخوردهایش، در شور و هیجانی که نشان می داد، این عمق عواطفش را نسبت به مردم و آزادی مردم من کاملا لمس کرده بودم، این را بعنوان یک ویژگی برجسته و ضروری که در مبارزه به آدم قدرت کشش و توان می دهد، انگشت می گذارم روش، البته مردمی که عرض می کنم تنها هموطنانش نبود، بلکه حتی به آمریکای لاتین رفته بود، فقیر ترین فقرا، گویا مربوط به همین در صحنه هایی دوربین اش گشته بود که در گتو ها و جاهایی که یکی از پایتخت های کشورهای آمریکای لاتین، این را آورده بود برای مردم اروپایی که در جریان نیستند، عرضه کند و بگوید که شما در این دنیا دارید زندگی می کنید، در مورد مردم ایران که جای خود دارد، بنابراین یکی مسئله عواطف عمیق و عشق گونه منصور بود به آزادی و مردم و حقوق مردم که البته در علاقمندی و ابراز همراهی با رزمندگان خط مقدم در اشرف و لیبرتی خودش را بارز کرده بود، در باره مردم.
ویژگی دیگری که من در برخوردهایم در منصور می دیدم، توجه او به عنصر آگاهی بود در کار مبارزه، یعنی با حرارت بسیار در بحث ها، شرکت می کرد و سئوال مطرح می کرد، پیگیری می کرد، و ساده از کنار جریانات نمی گذشت و این عمق می داد به آگاهی خودش و به دیگران آگاهی رساندن، مقالاتی که می نوشت. یعنی ترکیب این دو عنصر یک شخصیت ممتازی در شورا و جبهه مقاومت ما و خانواده مقاومت ایجاد کرده بود
در نوزدهم فروردین90، وقتی صحنه تکان دهنده درگیری خواهران و برادران ما در اشرف شد، با پلیدان و شریران، ماموران رژیم و مالکی، دید چنان لرزه بر اندامش افتاد که خودش نقل می کرد که اگر نبود مهر و محبت اش و پیوند عاطفی و علاقمندی اش به این بچه ها، باید همانجا جان می داد و خودش می گفت باید می مردم، در همین مصاحبه نگاهش را به مبارزه این طور بیان می کند: که آره مبارزه سخت است، ولی زندگی مبارزاتی بسیار زیباست، این برداشت منصور بود که بهش ویژگی ممتازی می داد، بهرحال ما این رزمنده پرشور و آگاه را متاسفانه از دست دادیم. حالا خانم رجوی اشاره کردند که اول از همه بعهده ما شورایی هاست که جای خالی او را پرکنیم، با تلاش بیشتر و با کار بیشتر.
امیدوارم نظیر منصور بتونه تکثیر بشه در شورا و حاشیه شورا و خانواده مقاومت و راهش پر رهرو باشه انشااله، خیلی متشکرم.

علی مقدم
من میخواستم فقدان مادران عزیزو گرامی و همچنین دوست و همرزمم را به شماخواهر مریم و به برادر مسعود و همچنین دیگرخواهران و برادران مجاهدم در لیبرتی و در هرکجا که هستند و به دوستان و همرزمان شورایی تسلیت بگم، تسلیت نه به عنوان غم و اندوه چونکه ارزشهای والایی که اینها خلق کردند همیشه همراه ما هست و ما از آنها یادمیگیریم و مسیرشان را ادامه خواهیم داد . من وقتی به چهره مادران نگاه میکردم یاد مادر خودم افتادم که همه شان سرنشتشان یک جور بوده از زمان شاه در بدر از این زندان به اون زندان میرفت برای ملاقات با محمد،بعد از سرنگونی علاوه بر زندان از این گورستان به گورستان دیگر میرفت که دنبال پیکر بچه هاش بود که پیداشون هم نکرد .اینها همه شان سرنوشتشان یکیه، انتخاب کردند که با این رژیم پلید بجنگند و مبارزه کنند و همه چیشون را فداکردند برای این راه از بچه شان گذشتن از خانواده شان گذشتن در راه آزادی خلقشان برای اینکه ایرانی داشته باشیم آزاد وآباد . دیگه کسی توی کارتن نخوابد دیگه دخترها فرار نکنند از خانه شان و همه بتوانند آزاد زندگی کنند . منصور هم یکی ا ز آنها بود که این انتخاب را کرد که بیاید توی اینراه و این مسیرر و ا ز همه چیزش بگذره و بتونه آزادی را به مردمش برسونه،همانطور که توی فیلم دیدید چطوری آخرش فریاد میزد یا مرگ یاآزادی واقعا در وجودش این موج میزد همیشه وقتی با منصور صحبت میکردی این حالت در وجودش بودصمیمیت، عشق و محبتی که به آدم ارائه میکرد خیلی شما را دوست داشت خواهرمریم، خیلی به برادر ارادت داشت و دشمن خونی رژیم بود و با قلمش با فیلمش باهرجوری که میتونست با عوامل اطلاعات که در سایتها میامدند همیشه در حال جنگ بود و مبارزه میکرد. هنرمندان زیادی توی دنیا هستند که میتوانند کتاب خوب بنویسند فیلم خوب درست کنندو شعر خوب بگویند .آوازخوب بخوانند، موزیک خوب بسازند. ولی آن چیزیکه،همانجور که شما گفتین خانم مرضیه را م تفاوت میکندبااونها یا آقای عماد رام را یا آقای عالیوندی را یاآقای سخایی رو یا آندو رو و همینطورمنصور را اینکه اینها هنر را در خدمت مقاومت قرار دادند، و آنرا سلاحی کردندکه بتوانند در راه آزادی مردم از اون استفاده کنند، چونکه منصور هم میتونست مثل اونها بره دنبال فیلم ساختن وشهرت پیداکنه، پول در بیاره، و هرکاری بکنه، ولی یادگرفت از برادر مسعود که ارزش فدا کردن هست به میزانی که آدم فدا بکند میتواند انسان والایی باشدو منصور اینو یادگرفت و منصور مثل همه رزمندگان ارتش آزادیبخش مثل همه مجاهدین، مثل همه مادران،اونهم وارد شد و شروع کرد به پرداخت کردن، هرکسی به میزانی که پرداخت میکنه دوست داشتنی تر میشه .نزدیکتر میشه به اون ارزشهای انسانی، برای همین هست که آدم منصور را که میدید با اون لبخند زیبایش همیشه، ازارادت و خضوع که داشت خیلی شرمنده میشد نسبت به رزمندگان اشرف، رزمندگان که در لیبرتی هستندهمیشه راجع به آنها حرف میزد و در راه آنها . حضرت علی همیشه میگوید که هر نفسی که ما می کشیم، یک لحظه و یک قدم داریم به مرگ نزدیکتر میشیم . دیالگتیک را داره میگه پس باید سبکبال باشیم و هر لحظه آماده . به عبارتی مثل همان حرفی که ماهی سیاه کوچولو میگفت، توی آخرین لحظاتش وقتی به اقیانوس راه یافته بود . میگفت مرگ هر لحظه میتونه بسراغ ما بیاید ولی مهم نیست، مهم اینه که زندگی یا مرگ ماچه تاثیری توی زندگی دیگران داره، همین حالت هست،میتونیم موشک بخوریم، میتونیم اینجا به یک شکل دیگری تروریستها ما را بزنند و یا به مرگ طبیعی بمیریم، ولی مهم اینه که زندگی یا مرگ ما چه تاثیری توی زندگی دیگران خواهد گذاشت .که منصور و این مادران با عملشون نشان دادن که چگونه باید زندگی کرد و چگونه باید مبارزه کرد . یاد و راهشان گرامی باد، همین

حمیدرضا طاهرزاده
خواهر مریم عزیز
بعد از فرمایشات شما و مطالبی که سایر سخنرانان به درستی در مورد منصور عزیزما و همچنین مادران گرامی که از دست دادیم چیز زیادی من نمی تونم اضافه کنم ولی از آنجا که: بحری است بحر عشق که هیچش کرانه نیست
و احساس غم و اندوه عظیمی در درون من موج می زنه سخن گفتن سخت است ترجیح می دهم کمی ساز بزنم اما به عنوان همرزم این هنرمند متعهد، مردمی، فداکار و کسی که تا آخرین لحظه حیاتش همانطور که برادر حبیب به درستی اشاره کردند گویا در ساعات نیم شب همچنان در حال کار پشت میزش از این جهان رفت.
حقیقتا مجاهدوار زندگی می کرد سبکبار بود و از این جهان مادی و نعماتی هر انسان عادی بهره منده، چشم پوشی می کرد و سعی می کرد با تمام قوا تمام استعداد وانگیزه هایش را در جهت مبارزه با این رژیم انسان ستیز و ایران ویران کن به کار ببره، اما برجسته ترین به اعتقاد من ویژگی منصور که همین الان هم ما در یک کارزار سیاسی در یک جنگ سیاسی که با رژیم داریم و برخورد همین مزدوران و قلم به مزدان و حوچی گرهای این رژیم مشاهده می کنیم، همانطوریکه سخنرانان قبلی هم اشاره کردند و خود شما هم به درستی اشاره فرمودید،عشق و علاقه وصف ناپذیر منصور قدر خواه به مجاهدین خلق ایران بود
و در رأسش به فرمانده کل ارتش آزادیبخش و شخص شما، منصور قبل از اینکه به مجاهدین بپیونده به شورا بپیونده من می شناختمش سر پر شور داشت برای آزادی و موقعی که به عضویت شورا درآمد در اولین پروازی که قرار بود برای شرکت در اجلاس شورا شرکت داشته باشیم بودمش با هاش واقعا سر از پا نمی شناخت برای دیدار شما و مسعود.
همین امروز می بینیم که این خود فروختگان و مزدوران حقیر بارگاه ولایت به پیکر خاموش او هم رحم نمی کنند و همان لوش و لجن هایی را که حیاتش بر سرش می ریختند این قصه کثیف و این داستان زشت و موهوم ادامه داره.
اما منصور چه باک برای اینکه به قول خودش: منصور وار گر ببرندم به پای دار مردانه و یا شاید بگیم جانانه جان دهم که جهان پایدار نیست.
ولی به قول شاعر دیگری که پدرم بود یادش به خیر گفتند: اثر گذار اگر که عمر جاودان خواهی، که زندگانی هر کس به قدر آثار است.
ادای احترام می کنم به روح پر فتوح همرزم هنرمند و متعهدمون منصور قدرخواه و این مادران بزرگوار که سرمایه های بزرگ مبارزاتی ما و مایه افتخار و مباهات ما هستند چند شب پیش صحبت های مادر داعی را از سیمای آزادی شنیدیم واقعا حیرت آور بود با اینهمه استواری و با اینهمه صلابت در دفاع از مجاهدین و به قول خانم مرضیه سردار بزرگ و شما همه فرزندان مجاهدش صحبت می کرد و دیگر مادرانی که در این هفته عجیبه در این پرواز ملکوتی همراه و هم پیمان با منصور ما هستند و او تنها نیست در این سفر در بهترین دست ها قرار داره.
در هر حال او سعادتمند شد برای اینکه ضربات کاری بر پیکر دشمن وارد کرد و به آنچه که می خواست به هر حال دست پیدا کرده بود
شرفش را به هیچ قیمتی حاضر نبود بفروشه، مثل آن دیگر سست عناصر شرزه حقیر، که در میانه راه ترک کردند و الان او را شلاق کش می کنند
نفسش و قلمش، و رفتارش و کردارش در دفاع از مقاومت بود و آنهایی را که اون خصم سیاسی و دشمنان مقاومت ایران می دانست با برنده ترین و آتشین ترین کلام مورد حمله قرار می داد و باکی نداشت از تیرهای شرزه و زهر آگینی که بر او وارد می آوردند
فقط می تونم اینرا بگم فقط به عنوان یک عضو کوچک این مقاومت بر همان اهداف و همان میثاق و همان تعهداتی که منصور تا آخر بر آنها وفادار ماند ما هم این را ادامه خواهیم داد در این تردیدی نیست که نفس ما و حضور ما و حیات ما نمی تونه به هیچ وجه آنی از این مقاومت منفک باشد .
هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق، ثبت است بر جریده عالم دوام ما. متشکرم

من یک نکته فراموش کردم عرض کنم، خوب است یادآوری کنیم از یک مرد بزرگ و اون پدر رضایی های شهید است که امروز فکر می کنم دوازدهمین سالگرد درگذشتشون هست. که خدمت شما خواهر مریم و خانواده مجاهدین و خانواده بزرگ رضایی ها تسلیت عرض می کنم اگر اجازه بدید این را هم اضافه کنم در کمال تواضع که در هما ساعاتی که پدر رضایی های شهید از این جهان رو به سوی معبود می شتافتند برادر من هم در همان ساعت و در همان روز از این جهان رفتند و با هم همسفر بودند یاد همه اونها را گرامی می داریم قربان شما.

اصغر ادیبی
به نام ایران و به نام آزادی. من وقتی خبر فوت منصور را شنیدم، یک لحظه به مسعود فکر کردم و ظرفی که برای مقاومت بنیان گذاشت از ۳۰ خرداد و بعد تشکیل شورا و امروز وقتی که ما می‌بینیم پیر دیر در تهران در زیر گوش ولایت فقیه، در اوج دیکتاتوری و جنایت و آدم‌کشی فریاد آزادیخواهی برمی‌انگیزد و فریاد هیهات من الذله میدهد و مردم و جوانان را به مقاومت فرا می‌خواند. برای همینه من به جای افسوس بر منصور به او غبطه میخورم. برای چی؟ اگر امروز می‌بینیم که زوزه‌های این شغالان، این بریدگان که حتی به پیکرهای پاک این عزیزان هم رحم نمی‌کنند، بلند شده، به خاطر چیه؟ به خاطر ایستادگی، به خاطر مقاومت، به خاطر اجازه‌ندادن اینکه یک مشت آخوند مملکت ما را به نابودی کامل برسانند. با معلومات ناقص من در طی همین صد سال ما چندین جنبش بزرگ داشته‌ایم که همه به ناکامی راه برده است. جنبش مشروطیت، میرزا کوچک خان، ملی‌شدن صنعت نفت، انقلاب 22 بهمن، اگر من بخواهم با زبان خودمان صحبت بکنم مثل این می‌ماند که شما یک سری جوان مستعد برای ورزش داشته باشید ولی یک زمین آماده که آنها بتوانند آنجا این استعدادهای خودشان را پرورش بدهند، وجود نداشته باشد و این مسعود معمار بزرگ این مقاومت، معمار بزرگ این ایستادگی، بود که چنین امکانی را فراهم کرد و بعد هم بر دوش مریم گذاشت. مریمی که ما امروز شاهدیم در صحنه بین‌المللی اینچنین صدای رسای مردم ایران، مردمی که طی این سالها از ظلم و ستم آخوندها جونشان به لبشان رسیده و منتظر یک جرقه هستند را به بهترین نحوی تجلی داده‌اند به زندگی شخصی منصور نگاه کنید با همین اطلاعات ناقصی که من دارم با هنرهایی که داشت خیلی راحت می‌توانست بره اینجا بیاد بره کار فیلم‌سازی، جذب دستگاههای نمی‌دانم برود هالیود و غیره، هم شعورش را داشت هم آگاهیش را داشت و هم زبانش را بلد بود. چه چیز باعث می‌شود که از آنها می‌گذرد و زندگی‌اش را و تمام وقتش را صرف آزادی مردم ایران می‌کند. این به نظر من به خاطر آگاهی و به خاطر آن بستر فراهم‌شده است. دلیلش فقط یک چیز است: خشت اول این بنا درست شده است. این خشت را گذاشت و با رنج و با تمام مشکلاتی که همه‌مان به آن آگاه هستیم این بنا را امروز به اینجا رساند که ما اینچنین فریاد آزادیخواهانه مردم را در تهران می‌شنویم. پس برای فقدان این مادران بزرگوار و منصور ما نباید غمگین باشیم. ما به وظیفه خودمان عمل کرده‌ایم و منصور از این آزمایش سربلند بیرون آمد. امیدوارم ما هم این لیاقت را داشته باشیم که این راه را تا آخر برویم. روزی که آزادی به میهن ما برگردد، روزی که پسران و دختران ما قهقهه به صورتشان برگردد. مردم ایران از این فلاکت راحت بشوند آن روز قدر منصورها شناخته خواهد شد. من شکی ندارم که مقاومت ایران به پیروزی خواهد رسید. من شکی ندارم که مردم ایران از دست این رژیم جنایت‌کار راحت شد و شادی و خنده به میهنمان برخواهد گشت. آنروز مقاومینی که در طی سالیان دراز در راه این آزادی قدم زدند و آخر هم با نثار جان خودشان، چه در لیبرتی چه در اقصی نقاط دنیا، آنها جایگاه ویژه‌ای در بین مردم ایران خواهند داشت.
مطمئن باشید که قدر امثال منصور برای مردم ایران شناخته‌شده هست و شناخته‌تر هم خواهد شد. من هر وقت منصور را به یاد میآورم با آن دوربینش که از تمامی زوایای این مقاومت، سعی می‌کرد سندهای مستند بسازد و امروز فکر می‌کنم آن جوانهایی که به زندگی منصور می‌نگرند و دوربین به دست خواهند گرفت و سلاح به دست خواهند گرفت و آزادی خودشان را از این رژیم جنایتکار پس خواهند گرفت، جواب این غم و اندوه ما هست.پیروز باشید، پیروزی از آن ماست و حتما ملت ایران به پیروزی خواهد رسید.

صمد فتح پور
خانم رجوی من از موضع دوست منصور صحبت می‌کنم. چون من منصور را می‌شناختم. منصور، هر کدام از بچه‌های مجاهدین یا شورا شخصیت خاص خودش را دارد. منصور ۲ تا نقطه بسیار روشن و بارز داشت. هر کسی که یک دقیقه هم با منصور صحبت می‌کرد متوجه این می‌شد. یکی پاکی بی‌نظیر و بی‌شیله پیلگی، شده بود هوادار شما. این یک نقطه از او بود. یکی هم از نقطه شدیدا ضد بنیادگرایی، شده بود ضد رژیم. این ۲ تا مشخصه را هم تازه جدا از هم داشت، عجیبه. خوب، منصور آدم بسیار باسوادی بود در رشته خودش، واقعا متخصص بود. کسانی که علم صدا و تصویر را و کشیدن کلمات و احساسات و اتفاقات را به تصویر دارند، قشنگ می‌فهمند از تصاویری که این درست کرده، واقعا بی‌نظیر است. داکومنتر درست‌کردن آنهم با امکانات بسیار کم، خیلی سخت است منصور از آن سینماگریش و علم و دانشی که داشت به عنوان اسلحه بر علیه رژیم می‌خواست استفاده بکند. منصور تحصیل‌کرده خارج بود، سیستمهای اینجا را می‌شناخت و از روی دانش و آگاهی از بین تمام این مقاومتها به صورت علمی شما را انتخاب کرده بود.
نتیجتا تا موقعی که حتی یک مجاهد، یک مقاوم وجود داشته باشد. این را بدانید اینها مثل نوری هستند که این پروانه‌هایی که در شب پرواز می‌کنند و به طرف نور می‌روند، اینها را به خودشان جذب خواهند کرد. من چیزی ننوشته‌ام و کلماتی را که می‌گویم معمولا از چیزهای ادبی خارج است، اینه که معذرت می‌خواهم. همین را می‌خواستم بگویم. متشکرم.